سلام دوستان. شب یلدا بلند ترین شب سال بر شما مبارک .به امید آنکه سالیان سال این سالها برایتان تکرار شود.

امشب شب یلدا است. شب شب نشینی. شب کنا رهم بودن. شبی که به سنت قدیم همه دور هم جمع می شوند و گفتمان می کنند وبه طرب مشغول می شوند وقهرها ونا سازگاریها را کنار گذاشته وبه یمن این شب دوستی را پیشه می گیرند . آری امشب شب یلدا است.شب دوستی. شب کنار هم بودن.شب هندوانه خوردن. جالب این است که در این شب قیمت هندوانه سرسام آور می شود ویک دفعه هندوانه می شود کیلویی 250 تومان و عجب کلاسش یک دفعه بالا می رود.خانواده ها همچو انسانهای از گور گریخته در بازار ومغازه میوه فروشی بر سر هندوانه ها  حمله می برندو برعکس هندوانها هستند که امشب شب دورشدنشان از زندگی است. انها هستند که از شب گذشته تا به حال مشغول خواندن شعر جدایی هستند واز دیشب تا حالا مثل حجاج مشغول خداحافظی از دوستانشان می باشند. با تمام این تفاصیل انسان آنها را به خانه برده و تناول می کند وجز پوستی از آن را به جا نمی گذارد.فلسفه ای بسیارجالب است. هندوانه خوردن. ولی حیف که دیگر این شب معنی ندارد. خانواده ها از هم دور وآنقدر کا وزحمت فراوان است که دیگر وقت سر خاراندن نیز ندارند چه برسد به شب نشینی،دوستی وآجیل خوران وتناول هندوانه. هر کسی هم هندوانه به دست به خانه می رود فقط به خاطر آن است که شب شب یلدا است. آری شب شب یلدا است باید هندوانه خورد. باید هندوانه خورد.

در صفحه قبل در مورد کادر در عکاسی بحث می کردیم که به طولانی بودن بحث مجبور به ادامه آن در این صفحه شدیم.

نمی دانم چقدر تابه حال به بافت در یک عکس توجه کرده اید وآیا اصلا از موضوعاتی که در عکاسی وعکس شما ایجاد بافت می کند برای عکس گرفتن بهره برده اید یانه. مثلا هیچ گاه علاقه مند شده اید به یک دیوار کاه گلی نزدیک شوید واز بافتی که آن دیوار به شما می دهد عکاسی کنید ویا تا به حال از یک تنه درخت عکس گرفته اید. از این جور موضوعات که به شما بافتی زیبا را ارائه می دهد بسیار فراوان است. حتی در عکاسی از چهره نیز می توان بافتهای فراوانی رادید.تابه حال هنگامی که شبها پدر بزرگ ویا مادر بزرگتان برایتان قصه می گویند( می گفتند) به چهره شان با دقت نگاه کرده اید وبه بافتی که در چهره آنها است توجه کرده اید. بله این هم نوعی بافت است که سوژه به شماتقدیم میکند .اما بعضی از مواقع شما می توانید بافت را خودتان در عکستان ایجاد کنید. مثلا از کاغذ های بافت دار استفاده کنید یا اینکه از نگاتیو هایی برای عکاسی استفاده کنید که دارای حساسیت بالا هستند . اگر به هر عکسی از دور بنگرید آن عکس را مجموعه ای از یک بافت زیبا می بینید.

مورد دیگر در یک عکس خوب که نقاشان بیشتر در کارهایشان دیده می شود ریتم است. یعنی عامل حرکتی در یک کادر. گاها در یک عکس این عامل با تکرار یک طرح به وجود می آید. می توانم آن را اینطور مثال بزنم که تا به حال به عکسی از شا خه های  درخت نارون نگریسته اید. تکرار حرکت شاخه ها در یک جهت ایجاد ریتمی را می کند که چشم را درکادر به حرکت در می آورد. این عامل ریتم است واز عواملی است که عکس را بسیار زیبا وجذاب می کند.

وضوح تصویر ویا به قول عکاسان فوکوس از دیگر عواملی است که به زیبایی یک عکس می افزاید. یعنی اینکه یک عکس باید کاملا واضح دیده شود وهیچگونه محو شدنی ،در اصلی ترین سوژه ما در کادر آن عکس  وجود نداشته باشد. حتما می پرسید یعنی چه اصلی ترین سوژه عکس؟

یعنی اینکه گاهلا لازم می شود تا در یک کادر عاملی برای ما مهمتر از عوامل دیگر باشد. در این صورت باید آن عامل واضح تر باشد تا مشخص شود آن مهمترین است. البته در دوربین های کوچک خانگی این عامل جایگاهی ندارد چون تمامی عوامل در کادر فوکوس هستند .این مورد یعنی فوکوس (واضح) فولو(محو) فقط دوربینهایی دیده می شود که تنظیمات آن به دست عکاس است. وعکاس می تواند در این دوربینها به دلخواه مهمترن موضوع را واضح نشان دهد وعوامل دیگر را محو نماید.

نور از دیگر عواملی است که باید به آن دقت شود. در بعضی از دوربینها مانند دوربین های خانگی که اتو ماتیک عکس را می گیرد عامل نور دهی به فیلم یعنی دیافراگم وشاتر تماما مربوط به خود دوربین است وعکاس در تنظیم آن دخالتی ندارد. اما در دوربینهای حرفه ای که تمامی تنظیمات دوربین به دست عکاس است خود عکاس است که باید مقدار نوری که به فیلم باید بخورد را تنظیم نماید. در این صورت اوباید از دوعامل دیافراگم (که مقدار نوری که به فیلم باید بخورد را تنظیم می کند) وشاتر که سرعت نوری که باید به فیلم بخورد را تنظیم می کند) استفاده نماید.شاتر در چشم انسان پلک است ودیافراگم در چشم مردمک می باشد. تنظیم این دوعامل در دوربین به وسیله نورسنج انجام می شود. نور سنج مقدار نور وسرعت متنا سب با آن نور را برای ما مشخص می کند. یعنی تنظیم مقدار نور وسرعت در دوربین را به ما می دهد. دیافراگم در دوربین عکاسی روی لنز دوربین مشخص شده وشاتر در روی بدنه دوربین می باشد. نور سنج در لنز دوربین قرار دارد. هنگامی که در ویزور به سوژه می نگریم اگر به مقدار اندکی به گوشه های لنز بنگریم ودکمه چکاننده عکس را مقدار اندکی فشار دهیچ سه چراغ را می بینیم .سبز که در وسط ومقدار نور درست را به ما می دهد. قرمز بالا که هنگامی که آن روشن شد مقدار نور زیاد است وباید یا مقدار سرعت را اضافه کنیم .یا مقدار دیفراگم را کم نماییم . وقرمز پایین که نور کم را به ما نشان می دهد ودر این صورت باید سرعت شاتر را کم و دیافراگم را باز نماییم. این مورد در دوربین های دیجیتال به صورت مثبت ومنفی می باشد. تا یادم نرفته این را نیز بگویم که هرچه در یک مکان نور بیشتر بود باید از سرعتهای شاتر بالا  ودیفراگم های بسته استفاده کرد وبالعکس. در بعضی از سرعتهای پایین شاتر مثل سرعتهای بی ، تی و سرعتهایی که زیر سرعت ذکر شده در دهنه لنز دوربین می باشد که گاها زیر 60 هستند باید دوریبن حتما ثابت وروی سه پایه باشد تا سوژه محو نشود. اگر در این سرعتها دوریبن روی دست باشد وعکس گرفته شود تکان دست باعث می شود که عکس شما محو شود هرچند شما عمل فوکوس را قبل از گرفتن عکس انجام داده باشید.

صحبت وحرف در این مورد زیاد است و وقت اندک. به امید اینکه مطالب اینجانب به شما کمک کند تا عکس هایی زیبا تر را در آلبوم خود نگهداری نمایید. هنر دوست جوان. هادی رحیم دل